‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(โรม ‪สำนักงานใหญ่สภาศาลสูง)
‪(วันที่ 21 มีนาคม ‪วันพิพากษา)
‪พร้อมไหม
‪ไม่
‪มาช้ายังดีกว่าไม่มานะ
‪ผมหมายถึงชุดน่ะ
‪คุณใส่แล้วสวย
‪ทุกท่าน กรุณาลุกขึ้น ‪คณะผู้พิพากษากำลังเข้ามาในศาล
‪วันนี้กองวินัยแห่งสภาศาลสูง
‪ถูกเรียกมาเพื่อตัดสินคำร้อง ‪ให้มีมาตรการพักงาน
‪อัยการเอเลน่า กูเอร์ร่า
‪อัยการกูเอร์ร่า เมื่อได้รู้ว่าแองเจลิก้า เพโทรนี่ ‪เหยื่อในคดีฆาตกรรม
‪เป็นบุตรสาวแท้ๆ ของตน
‪แต่กลับไม่ถอนตัวจากการปฏิบัติหน้าที่อัยการ
‪กองวินัยของสภาศาลสูงมีคำสั่งให้
‪พักงานจากตำแหน่งพนักงานปกครอง
‪และให้มีการไต่สวนเพื่อตัดสินประเด็นดังกล่าว
‪ในวันที่ 20 กันยายน ปีนี้
‪มาอ่านคำพิพากษากัน
‪ในนามของประชาชนชาวอิตาเลียน
‪จากประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา ‪มาตรา 530
‪ศาลข้าหลวงพิเศษ
‪ตัดสินให้ลินดา โมนาโค พ้นผิด ‪จากอาชญากรรมที่ถูกกล่าวหา
‪และเพิกถอนมาตรการกักขัง
‪โดยให้มีการปล่อยตัวโดยทันที
‪แบบนี้ไม่ถูกต้องนะ เธอเป็นคนฆ่า!
‪ช่างน่าละอาย ฉันอยากจะอ้วก!
‪(อาญาพิพากษา)
‪คุณนายโมนาโค
‪- คุณนายโมนาโค ‪- คุณนายโมนาโค รู้สึกยังไงบ้างคะ
‪- คุณนายโมนาโค กล่าวอะไรกับเราหน่อย ‪- คุณรู้สึกยังไงบ้าง
‪คุณนายโมนาโค คุณรู้สึกยังไงบ้าง
‪ศาลไม่เชื่อคำให้การของไซอา
‪มีความยุติธรรมแล้ว วันนี้เป็นวันดี
‪เงามืดเดียวคือ ‪ฆาตกรตัวจริงที่ฆ่าแองเจลิก้า เพโทรนี่
‪ซึ่งน่าเศร้าที่ยังลอยนวลอยู่ ‪ผมเสียใจกับเมาริซิโอ้และเปาล่า เพโทรนี่
‪ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง เท่านี้ครับ ขอโทษที
‪แล้วเรื่องเอเลน่า กูเอร์ร่าเป็นแม่แท้ๆ ‪คุณคิดยังไงกับเธอ
‪อย่างที่เขาพูดกัน "ไม่มีความเห็น"
‪- ใครเป็นคนฆ่า คุณพอรู้ไหม ‪- ขอบคุณครับ เท่านี้แหละ
‪- ทำไมไม่กล่าวหน่อย ‪- คุณนายโมนาโค กล่าวหน่อย
‪- บอกที... ‪- ทีนี้คุณจะทำอะไร
‪พาฉันไปจากที่นี่ที
‪พวกเขาจะตัดสินในอีกหกเดือน
‪และในระหว่างนี้พวกเขาจะพักงานหนู
‪- แล้วคดีล่ะ ‪- ไม่ผิด
‪- แต่ก็มีข้อดีนะ ‪- เหรอคะ
‪ลูกได้พักร้อนไง
‪พ่อก็แค่เกษียณ
‪พ่อขอให้เขายกเลิกคนคุ้มกันด้วย
‪เราเป็นอิสระแล้ว เราจะ...
‪อยู่ในโรมก็ได้ ทำไมจะไม่ได้
‪หนูต้องกลับไป แต่... ‪อาจจะไว้คราวหน้านะคะพ่อ
‪จะให้ผมพาไปที่ไหน
‪พาฉันกลับไปที่คุก
‪แน่ใจเหรอ
‪แน่ใจสิ
‪คุณนายโมนาโค
‪เครื่องรางของคุณ
‪- ดูก่อนไหมว่าครบหรือเปล่า ‪- ฉันได้ครบหมดแล้ว
‪โอเค
‪เซ็นตรงนี้ครับ
‪ด้วยความยินดีค่ะ
‪-ไง ‪- สวัสดี
‪เป็นยังไงบ้าง
‪อย่างดีที่สุด ในอีกหกเดือนพวกเขาก็จะส่งฉัน ‪ไปประจำที่สนง.อัยการที่ห่างไกลสุดในอิตาลี
‪- อย่างแย่สุดก็ต้องหางานใหม่ ‪- แล้วมาที่นี่ทำไม
‪ฉันอยากรู้ว่าที่ฉันทำ ‪มีผลต่อคำพิพากษาแค่ไหน
‪ผมไม่ควรบอกคุณ
‪ฉันรู้ค่ะ
‪ถ้าคุณไม่เอาใบเสร็จนั่นมาให้ผม ‪เรื่องคงจบอีกแบบ
‪โอเคค่ะ ขอบคุณ
‪แต่คุณทำสิ่งที่ถูกต้อง
‪คุณทำให้ผู้บริสุทธิ์พ้นโทษ
‪พยายามเลิกคิดถึงมันซะ
‪ฉันจะพยายาม
‪(นัดอัลตราซาวด์วันที่ 27 มีนาคม ‪ตอน 16,30 น.)
‪(คุณสะดวกไหม) ‪(โอเค)
‪ซ่อมเสร็จหรือยัง
‪ไม่ ผมเลิกทำแล้ว
‪ทำไม
‪ไม่... ไม่รู้สิ
‪ผมเคยทำต่อไปได้เพราะรู้ว่า
‪ลินดา โมนาโคฆ่าเธอ
‪และเธอจะต้องชดใช้ในสิ่งที่ทำลงไป
‪- ฉันทำให้คุณเชื่อแบบนั้น ขอโทษที ‪- ไม่ ไม่ใช่ความผิดคุณ
‪ผมอยากปล่อยแองเจลิก้าไป
‪แต่ผมทำไม่ได้ถ้าไม่รู้ว่าใครฆ่าเธอ
‪ทำไม่ได้
‪ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหม
‪ทำอะไรอยู่
‪หยุด
‪อย่าขยับ
‪ถ้าอยากมาที่นี่ คุณต้องตอบคำถามมา
‪คำถามแรกคืออะไร
‪ทุกอย่างที่คุณทำตั้งแต่ต้น
‪ก็เพื่อมาถึงจุดนี้ ใช่ไหม
‪ใช่
‪คุณจะโกหกฉันไหม
‪ผมไม่เคยทำ
‪แล้วจะเริ่มตอนนี้ทำไม
‪มันคงทำฉันเจ็บปวดมาก
‪- คุณมีรองเท้ากี่คู่เนี่ย ‪- ยังมีไม่พอ
‪ลองปรบมือสิ
‪- ทำไม ‪- ลองปรบมือดู
‪- ว้าว ‪- บ้านนี้ความลับเยอะ
‪ผมรู้สึกเหมือนโดนมอง
‪ไม่หรอก มีแค่คุณกับฉัน
‪แล้วพ่อคุณล่ะ
‪สนใจพ่อฉันด้วยเหรอ
‪คุณไม่สนใจ นี่แหละที่ผมกังวล
‪ก็จริง เขาใช้ผู้หญิงขายตัวเพื่อ...
‪ซื้อความช่วยเหลือ
‪แล้วเขาก็ไม่ควรขู่แองเจลิก้า
‪แต่เขาไม่ได้ฆ่าเธอแน่
‪คุณเชื่อแบบนั้นจริงๆ เหรอ
‪ใช่
‪คุณมีปัญหาเหรอ
‪คุณขอให้ผมไม่โกหกคุณ ดังนั้น ใช่ ‪นั่นเป็นปัญหาสำหรับผม
‪จะไปแล้วเหรอ
‪ลินดา ผมว่าเป็นฝีมือเขา
‪ผมไม่อยากอยู่ที่นี่ ไม่อยาก
‪ไม่รู้สิ ไม่คิดว่าคุณคิดผิดบ้างเหรอ
‪คุณจะผิดไม่ได้เหรอ
‪ผมไม่คิดอย่างนั้น
‪คุณเชื่อเพราะคุณห่วงใยเขา แต่...
‪ฉันต้องห่วงใยเขาอยู่แล้ว
‪ส่วนคุณ ฉันไม่ห่วง
‪ดี
‪ฉันอาจจะรักคุณ
‪ฉันถึงได้รู้สึกเสียใจ
‪และฉันจะเสียใจถ้าคุณไป
‪และทิ้งให้ฉันอยู่ลำพังในคืนนี้
‪และบางทีก็อีกหลายๆ คืนต่อไปด้วย
‪- ผมขอโทษ ‪- อย่าทิ้งฉันไว้คนเดียวนะ
‪เอเลน่า!
‪มาแล้ว
‪มาดูนี่สิ
‪เขาเคยเป็นพยานสำคัญในคดีที่กล่าวหา ‪ลินดา โมนาโค
‪- ดูสิ ‪- อยู่ในรายชื่อผู้ต้องสงสัย
‪ในคดีกรรโชกทรัพย์อยู่แล้ว ‪ตอนนี้ นิโคล่า โทเมเป็นผู้ต้องสงสัย
‪ในคดีฆาตกรรมแองเจลิก้า เพโทรนี่
‪พวกเขาเจอบางอย่างในบ้านหมอนั่น
‪ยังไม่แน่ชัดว่าอาวุธใดถูกใช้ ‪หรือคดีจะเปลี่ยนไปในทิศทางใด
‪แต่หลักฐานที่อยู่ของโทเม
‪ที่สนับสนุนโดยอัยการเอเลน่า กูเอร์ร่า ‪ในการสอบสวนเพื่อเอาผิดลินดา โมนาโค
‪- ถูกหักล้างไปด้วยหลักฐานใหม่ ‪- ฝีมือเขา
‪ดังนั้น ข้อสันนิษฐานว่าจะมีการสอบสวน ‪การฆาตกรรมเพโทรนี่ใหม่ ก็เริ่มเป็นรูปเป็นร่าง
‪มาฟังอัยการอันโตนิโอ้ คาปูโต้
‪ที่สนับสนุนโดยอัยการเอเลน่า กูเอร์ร่า ‪ในการสอบสวนเพื่อเอาผิดลินดา โมนาโค
‪ถูกหักล้างไปด้วยหลักฐานใหม่
‪ดังนั้น ข้อสันนิษฐานว่าจะมีการสอบสวน ‪การฆาตกรรมเพโทรนี่ใหม่ ก็เริ่มเป็นรูปเป็นร่าง
‪ฉันไม่อยากปลุกคุณ
‪อัยการอันโตนิโอ้ คาปูโต้
‪หลักฐานที่พบจากบ้านของโทเมน่าเชื่อถือมาก
‪เรามั่นใจว่าจะไขคดีฆาตกรรม ‪ที่สั่นสะเทือนเมืองนี้
‪ได้อย่างรวดเร็ว
‪- คุณคิดว่าต้องมีการพิจารณาคดีกี่ครั้งครับ ‪- ผมบอกไม่ได้
‪ "บอกข่าวดีให้คนนับพัน"
‪มาจากไหนนะ
‪คำพูดของเช็กสเปียร์หรือเปล่า ‪พ่อจำไม่ได้
‪ความจำมัน...
‪แต่ส่วนแรกคือส่วนสำคัญ
‪เป็นโทเมเหรอครับ
‪คุณรู้เรื่องเขาเป็นคนแรก คุณคิดถูก
‪และถูกของพ่อที่ให้รุจเจโร่มาว่าความให้หนู
‪แล้วคุณคิดว่ายังไง
‪ผมก็พ้นผิดหรือเปล่า
‪คุณรอด อย่างน้อยก็ในตอนแรกๆ
‪แค่นั้นก็พอแล้ว
‪- แล้ว... ‪- เอาสิคะ
‪มาเถอะ มาเอากุญแจ
‪มันจะเปิดประตูได้หลายบานเลย
‪ครับ
‪- สวัสดี อันโตนิโอ้ ‪- สวัสดี
‪- มีเวลาสักครู่ไหม ‪- มีสิ นั่งก่อน
‪ขอบคุณ
‪- คุณคงอยากรู้เรื่องโทเม ‪- ใช่ค่ะ
‪ที่ผมบอกคุณได้คือ...
‪คุณพลาดเรื่องพื้นที่สัญญาณโทรศัพท์ ‪มันเกิดขึ้นจริงๆ
‪งั้นเขาก็ออกจากงานเลี้ยง ‪แล้วค่อยกลับไปอีกเหรอ
‪ยังไงก็ว่าตามหลักฐาน โทรศัพท์ถูกปิด
‪แล้วคุณรู้ได้ยังไงว่าเป็นฝีมือเขา
‪เป้ของแองเจลิก้า
‪เขาเอาไปซ่อนไว้ที่ระเบียง ‪ทีมของเดลูก้าไปเจอเข้า
‪คุณหาหลักฐานการกรรโชกทรัพย์ ‪แล้วดูสิว่าได้อะไร
‪แล้วเขาเก็บไว้ทำไม
‪ผมจะไปรู้ได้ยังไง อาจจะเอาไว้เป็นเครื่องราง
‪หมอนั่นมันบ้า ที่เขาพูดไม่มีอะไรสมเหตุสมผลเลย
‪เขาสติแตก หรือไม่ก็กะจะเปิดไพ่ว่าเป็นบ้า
‪- สวัสดี ‪- สวัสดี
‪พระเจ้า หนาวชะมัด
‪- คุณสบายดีไหม ‪- ไม่เลย
‪บอกผมมาให้หมด
‪ฉันได้ยินเรื่องเป็นทางการแล้ว ‪แต่ข่าวลือล่ะ
‪ข่าวลือว่าเป็นฝีมือเขา
‪พวกนั้นเจอเป้ด้วยนะ
‪อ่านรายงานเรื่องโทเมหรือยัง
‪- เอาเป็นว่าผมดูแล้ว ‪- แล้วไง
‪เขาปฏิเสธ แต่...
‪เขาสับสนน่ะ เขายังคงพูดขัดแย้งตัวเอง
‪ผมไม่คิดว่าเขาจะทำนะ
‪ไม่ เรียกว่าสัญชาตญาณดีกว่า
‪ใช่ แต่เขามีวัตถุพยานอยู่ในบ้าน ‪มีแต่ฆาตกรที่จะมีได้
‪แล้วใบเสร็จก็พิสูจน์ว่าตอนนั้นลินดาอยู่ด้านใน
‪ผมรู้
‪แต่ความจริงคือผมยังเอาแต่สงสัย ‪ว่าคืนนั้นเกิดเรื่องบ้าอะไร
‪ฉันว่าบาโรนรู้
‪- ก็ไปคุยกับเขาสิ ‪- เขาจะคุยกับฉันทำไม
‪เขาได้สิ่งที่ต้องการแล้ว
‪ลองดูสิ เชื่อผม
‪ทำไมฉันต้องเชื่อคุณ
‪ผมเคยพลาดเมื่อไหร่ล่ะ
‪เป็นลินดาแน่
‪และที่นี่คือห้องประชุม
‪สวยใช่ไหมล่ะ
‪เป็นของขวัญให้คุณ
‪ใจดีจริงๆ
‪- นี่อะไร ‪- เปิดสิ
‪ให้ชุดนอนผมเหรอ
‪ลองคิดดูสิว่าจะสวยแค่ไหน ‪เวลาติดไว้บนประตู
‪คุณแขวนสิ ต้องมีท่าที่เป็นสัญลักษณ์
‪แบบนี้เหรอ
‪นี่ทำกับคนที่เอางานมาให้แบบนี้เหรอ
‪รุจเจโร่ ทุกอย่างที่คุณต้องการอยู่ที่นี่แล้ว
‪ไม่ต้องมีการฆาตกรรม ไม่ต้องมีเลือด ‪แต่ได้เงินเพียบ
‪ไม่เอาน่า รุจเจโร่
‪สงบศึกกันเถอะ
‪ดูสิว่าที่นี่สวยแค่ไหน
‪คิดดูสิว่าเราจะสนุกกันได้แค่ไหนในโรม ‪ที่เป็นบ้านเกิดของผม
‪ใช่ เราสนุกกันได้จริงๆ
‪มีเงื่อนไขอย่างหนึ่ง
‪คุณก็รู้ว่าผมเกลียดเงื่อนไข
‪แต่ในเมื่อเป็นคุณ... ว่ามาเลย
‪คุณเป็นลอเรนซีคนใหม่ ‪ที่คอยแก้ไขสิ่งต่างๆ
‪ผมว่าลอเรนซีไปที่นั่นในคืนนั้น
‪เขาฆ่าแองเจลิก้า เพโทรนี่ ‪ตามคำสั่งของโมนาโค
‪แล้วก็เอาของที่ระลึกไปไว้ในที่ที่ต้องการ ‪อย่างถูกเวลา
‪ฝีมือคุณหรือเปล่า
‪คิดว่าผมเอาเป้ไปไว้ในบ้านไอ้งั่งนั่นจริงๆ เหรอ
‪ตอบว่าใช่หรือไม่ก็พอ
‪คุณรู้จักที่นั่น คุณเคยไป
‪- วิตกจริตไปแล้ว ‪- อาจจะใช่
‪แต่ถ้าผมจะเป็นส่วนหนึ่งในครอบครัว ‪ผมต้องรู้ว่าสมาชิกเป็นใครบ้าง
‪ผมไม่ได้เอาเป้ไปวางไว้ที่นั่น
‪และครอบครัวนี้ไม่มีใครเป็นนักบุญหรอก
‪แต่ก็ไม่มีฆาตกรด้วย
‪รุจเจโร่ ดูสิว่าคุณอยู่ที่ไหน
‪มองสำนักงานนั่น
‪นั่นคือทุกอย่างที่คุณต้องการ ‪ฝันของคุณเป็นจริงแล้ว
‪มีความสุขกับมันสิ
‪ตอนนี้ยังเป็นแค่จุดเล็กๆ
‪แต่เราได้ยินเสียงหัวใจเต้นแล้วนะคะ
‪ฉันอายุครรภ์เท่าไร คุณบอกแน่ๆ ได้ไหมคะ
‪ได้ค่ะ หกสัปดาห์
‪- สวัสดี ‪- ไง
‪ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหม
‪- ไปกันไหม ‪- ที่ไหน
‪ถึงเวลาแล้ว
‪เวลาอะไร
‪เวลาหาความจริงว่าคุณยังกลัวน้ำไหม
‪มาเถอะ
‪- ทำไม ‪- ก็เพราะผมบอกไง ส่งมือมา
‪เถอะน่า
‪- วางเท้าตรงนี้ ‪- เดี๋ยว
‪เป็นยังไงบ้าง
‪ก็ดี
‪แต่ขอร้อง ค่อยๆ ไปนะ
‪มันไม่ยากเท่าไรใช่ไหม
‪ใช่ คือว่า...
‪เราต้องเอาชนะความกลัว
‪ไม่ช้าก็เร็ว
‪บางทีคุณอาจจะพูดถูก
‪แต่ต่อให้ต้องอยู่กับความกลัว ‪และไม่ลืมความช่วยเหลือ
‪มันก็ช่วยให้ฉันเข้าใจว่าฉันเป็นใคร
‪มองได้สองทาง
‪เราใช้ชีวิตอยู่ได้สองแบบ
‪เธอเป็นคนทำให้เราอยู่ด้วยกัน
‪และตอนนี้เธอจากไปแล้ว...
‪แต่เราเคยรักกันใช่ไหมล่ะ
‪มากเลย
‪หนูเลิกกับสเตฟาโน่แล้ว
‪หนูต้องเริ่มใหม่ตามลำพัง
‪หนูไม่อยากวิ่งหนีอีกแล้ว
‪แล้วลูกอยากมาเริ่มต้นใหม่ในนี้เหรอ
‪นี่คือที่สุดท้ายที่เธอมีชีวิต
‪และหนูอยากกลับมาที่นี่กับพ่อเพราะ...
‪สถานการณ์มันเหมือนเมื่อหลายปีก่อน
‪- และสิ่งที่หนูต้องบอกกับพ่อด้วย ‪- หมายความว่ายังไง
‪จำครั้งสุดท้ายที่เรามาที่นี่ด้วยกันได้ไหมคะ
‪แน่นอน นี่ลูกหมายความว่า
‪หนูไม่ได้เลือกดื่มเบียร์ไร้แอลกอฮอล์ ‪เพราะความบังเอิญหรอก
‪นี่เป็นข่าวดีนะ
‪ลูกใครล่ะ
‪หนูไม่รู้ค่ะ และนี่ก็เป็นข่าวที่ดีน้อยลงหน่อย
‪ลูกได้บอกพวกเขาสักคนไหมเนี่ย
‪เอาเป็นว่าพวกเขามีสิทธิ์ที่จะไม่ต้องรู้ตอนนี้
‪วุ่นวายดีนะคะ
‪เทียบกับคราวก่อนแล้ว ครั้งนี้ต่างออกไปนะ
‪ที่หนูแก่ขึ้นเหรอ
‪ที่ลูกแน่ใจว่าจะเก็บเด็กไว้
‪ใช่ค่ะ
‪- ไม่ หนูเอง ‪- อย่าแม้แต่จะคิด
‪หนูตัดสินใจแล้ว หนูจ่ายเอง
‪ขอตัวเดี๋ยวนะคะ
‪ขอโทษค่ะ นี่เวลา 19,22 นาฬิกา
‪แต่ในนี้เขียนว่า 20,22 นาฬิกา
‪เป็นเวลาออมแสงครับ เราไม่เคยปรับเลย
‪- มาทำอะไรที่นี่ ‪- โทรศัพท์คุณติดต่อไม่ได้
‪ผมพักอยู่
‪อยากจะชมผมเหรอ
‪ลินดาพ้นโทษเพราะหลักฐานที่ฉันให้เวนทูร่า
‪ฉันเจอใบเสร็จจากบาร์ในพาลาสโซ่ เต ‪ในกระเป๋าสตางค์เธอ
‪มันแสดงว่าเธอนั่งดื่มอยู่ในช่วง 11 นาทีนั้น
‪แต่หลักฐานมันผิด
‪ฉันเพิ่งรู้ ใบเสร็จแสดงเวลาผิด
‪ลินดาดื่มช่วงห้าทุ่ม ตอนที่เธอเพิ่งไปถึง
‪- แล้วไง ‪- เธอพ้นโทษก็เพราะเหตุผลนี้
‪ฉันอยากบอกให้คุณรู้ไว้ ‪เพราะตอนนี้คุณอยู่กับเธอแล้ว
‪ไม่ใช่กงการอะไรของคุณ
‪ลินดาฆ่าแองเจลิก้า และพ่อเธอก็ช่วยปกปิดให้
‪- อย่างที่ฉันบอกมาตั้งแต่แรก ‪- การพิจารณาคดีจบแล้ว เอเลน่า
‪ไม่ใช่สำหรับฉัน
‪บอกเธอเรื่องหลักฐานอ้างที่อยู่ของเธอสิ ‪ดูปฏิกริยาเธอ
‪หรือคุณไม่กล้า
‪ไง
‪ดีใจจังที่คุณกลับมา ฉันอยู่ที่นี่ลำพังไม่ได้
‪ผมมาแล้ว
‪ช่วยหน่อยได้ไหม
‪ขอบคุณ
‪- ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหม ‪- แน่นอน
‪คุณอยากบอกฉันหรือเปล่า
‪อะไร
‪คุณจะพาฉันไปทานมื้อค่ำที่ไหน ‪นี่เป็นมื้อค่ำแรกของเรานะ
‪ผมไม่อยากทำเสียเรื่องเซอร์ไพรส์
‪คุณสวยมาก
‪คุณก็หล่อ
‪- พร้อมหรือยัง ‪- ค่ะ
‪ตกลงเป็นยังไง
‪มันยอดมาก ใหญ่โต
‪ผมมีห้องทำงานใหญ่ที่นั่นได้
‪มีพื้นที่ให้หุ้นส่วนหลายคนด้วย เดี๋ยวก็รู้
‪คุณชอบไหมล่ะ
‪ชอบสิ คุณถามทำไม
‪ไม่รู้สิ ฉัน... คุณแน่ใจนะว่าทุกอย่างโอเค
‪ไม่ ไม่โอเค
‪คุณสวยเกินไปสำหรับที่นี่
‪- จริงนะ มันไม่เข้ากับคุณเลย ‪- ไม่หรอก ฉันโอเค ฉันเหมาะกับที่นี่แล้ว
‪ขอบคุณที่พามานะ
‪- คุณพูดอะไร ‪- ไม่ได้เห็นชัดเลยนะเนี่ย
‪นี่จ้ะ มะเขืออบซอส จานเด็ดของเรา
‪งั้นเอาไว้สอนฉันทำบ้างนะคะ
‪ฉันทำอาหารไม่เก่ง แต่ฉันพยายามได้
‪ได้สิจ๊ะ
‪เธอใจดีนะ
‪เพราะแม่คาดว่าในที่สุดก็จะเป็นความสัมพันธ์ ‪ที่จริงจังสักทีน่ะสิ
‪แล้วใช่ไหมล่ะ
‪ฉันไม่คิดว่าจะมีความสุขได้อีกครั้ง
‪ที่ตลกก็คือบางทีผมยังไม่เข้าใจด้วยซ้ำ
‪บาย ว่าแต่พวกเขาชอบคุณมากนะ
‪เหรอคะ
‪- ไม่นะ ‪- เจ็บหรือเปล่า
‪ไม่... ฉันทำรองเท้าหัก
‪โยนทิ้งไปก็ได้
‪ไม่ นี่รองเท้านำโชคของฉัน
‪- คุุณยังมีอีกตั้งหลายคู่ ‪- ไม่ ฉันจะเอาไปซ่อม
‪แล้วก็จะเก็บไว้ เพราะมันนำโชคดีมาให้
‪- พระเจ้า เดินเท้าเปล่า ‪- รถอยู่ตรงนี้
‪- กรวดทั้งนั้น ‪- เดี๋ยว
‪- ผมจับคุณไว้แล้ว ‪- ฉันเซแล้วเนี่ย
‪นี่ครับ คุณผู้หญิง
‪คุณรู้ไหมว่าทำไม...
‪ทำไมคุณถึงพ้นโทษ
‪เพราะคุณเก่ง
‪เอเลน่า กูเอร์ร่าเจอใบเสร็จ
‪ที่พิสูจน์ว่าคุณอยู่ข้างใน
‪ตอนเที่ยงคืน
‪ขอปรบมือให้เธอ
‪ฉันจะส่งดอกไม้ไปให้ก็แล้วกัน
‪คุณบอกฉันทำไม
‪ไม่อยากให้ผมบอกเหรอ
‪คุณไม่เชื่อฉัน
‪ไม่ใช่อย่างนั้น
‪มันดูถูกต้องที่... คุณก็รู้อยู่แล้ว
‪แน่ใจเหรอ
‪แน่นอน
‪ฮัลโหล
‪มีเวลาสักครู่ไหม
‪ต้องการอะไร
‪คุณทบทวนดูข้อเท็จจริงกี่รอบ
‪ทุกนาที ทุกวัน
‪แม้แต่วันนี้ เป็นเวลาทั้งปี
‪ตอนที่ฉันสอบปากคำเคลาดิโอ้
‪ฉันสงสัยว่าทำไมเขากับแองเจลิก้า ‪เลิกโทรหากัน
‪ในเดือนพฤศจิกายน
‪แองเจลิก้ามีโทรศัพท์อีกเครื่อง ‪เป็นมือถือชั่วคราว
‪ตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน ‪ตอนที่พวกเขาเริ่มบริการเพื่อนเที่ยว
‪เธอใช้เครื่องนั้นคุยกับเขา
‪แต่วันที่สามมีนาคม โทรศัพท์ปกติของเธอ ‪กับของเคลาดิโอ้มาอยู่ในพื้นที่สัญญาณเดียวกัน
‪ในเวลาเดียวกัน
‪- ฉันมีเรื่องจะบอก ‪- ตอน 19,20 นาฬิกา
‪- ฉันท้อง ‪- เธออยากเลิกทำ
‪- เธอเพิ่งรู้ว่าเธอท้อง ‪- ยินดีด้วย
‪คุณมันเลว
‪ฉันนึกแล้วว่าคุณจะไม่สนใจ ‪แต่ฉันจะเก็บเด็กไว้ เข้าใจไหม
‪ฉันไม่อยากทำแบบที่พวกเขาทำกับฉัน
‪- ทำไม พวกเขาทำอะไร ‪- พวกเขาให้คนรับเลี้ยงฉัน
‪- เมื่อวานฉันเจอพ่อแท้ๆ ‪- อะไรนะ
‪อยากรู้มากกว่านั้นไหม ‪แม่แท้ๆ ของฉันเป็นนักกฎหมาย
‪ให้ฉันไปเล่าอะไรให้เธอฟังหน่อยไหม
‪ไม่ได้นะ
‪เราจะได้เห็นกัน
‪เรื่องมันอาจเป็นแบบนี้
‪เคลาดิโอ้อาจอยากให้เธอยกเด็กให้คนอื่น ‪แต่เขากล่อมเธอไม่ได้
‪เขาเลยโทรหาโมนาโค
‪เขาเป็นคนที่บริหารบริการเพื่อนเที่ยวนี่
‪เคลาดิโอ้เป็นแค่คนทำงานให้เขา
‪โมนาโคไม่ยอมให้แองเจลิก้าบอกเลิกทุกคน
‪ใช่ ผมเจอเธอ เธอบ้าไปแล้ว
‪คุณไม่เข้าใจ เธอจะโทรบอกนักกฎหมาย ‪เราจะทำยังไง
‪โมนาโครู้สถานการณ์
‪และระหว่างนั้น ‪แองเจลิก้าก็เข้าไปในพาลาสโซ่ เต
‪เธออาจจะเจอโทเม แล้วบอกว่า ‪เขาจะไม่ได้อะไรจากเธออีก
‪เพราะวันรุ่งขึ้นเกมจะจบ
‪และเขาจะพูดอะไรก็ได้
‪- เดี๋ยว! ‪- ปล่อยฉัน
‪ฉันจะทำเธอเสียชื่อ เข้าใจไหม
‪ฉันไม่สนหรอก ไอ้ขี้แพ้
‪ยิ่งเป็นอีกเหตุผลให้เขารีดเงิน ‪จากเคลาดิโอ้ในค่ำวันนั้น
‪ลินดากับแองเจลิก้าเจอกันข้างใน ‪แล้วมันก็เกิดขึ้นข้างนอกนั่น
‪ที่ด้านหลังอาคาร ตรงที่คนทั่วไปเข้าไม่ได้
‪ประมาณเที่ยงคืน
‪เธออยากไปแล้วไม่กลับมาอีก
‪เธอทนมาพอแล้ว
‪ลินดาเห็นเธอเดินออกไปจากโถง
‪แล้วบางอย่างก็ลงตัว
‪คุณรู้ได้ยังไง
‪ผมถามคำถามนั้น
‪ผมบอกว่าคุณช่วยเธอไว้
‪บอกว่าใบเสร็จพิสูจน์ว่าเธออยู่ข้างในอาคาร ‪ตอนเที่ยงคืน
‪ไม่ได้ฆ่าแองเจลิก้าอยู่ข้างนอก
‪และมีวินาทีหนึ่ง แค่วินาทีเดียวจริงๆ ‪ที่เธอดูแปลกใจ
‪- ฮัลโหล ‪- อีวาน
‪แองเจลิก้า เธออยู่ไหน
‪โทเมออกไป เขาไปที่โรงแรม ‪และขู่จะเปิดโปงเคลาดิโอ้
‪- ล้อเล่นหรือเปล่าเนี่ย ‪- ได้ยินแล้วนี่ ไปให้พ้น!
‪- ระหว่างที่แองเจลิก้าไล่ไซอาไป ‪- แองเจลิก้า!
‪โคลัมโบได้ยินพวกเขาเถียงกัน
‪แองเจลิก้า ฉันอยากคุยกับเธอ
‪แองเจลิก้า มานี่นะ นังแรด
‪มา ไปกันเถอะ
‪ผมเชื่อว่าโมนาโคสั่งลอเรนซี
‪ในเรื่องนั้นคุณคิดผิดมาแต่ต้น
‪ลอเรนซีไม่ได้ไปถึงทีหลัง ‪เขาอยู่ที่นั่นอยู่แล้ว
‪เขารอให้เธอออกมา และฆ่าเธอ
‪เขาซุ่มรออยู่ด้านนอก อยู่ในสวนใกล้ๆ กับ ‪มอเตอร์ไซค์ของแองเจลิก้า
‪แต่เขาเดาล่วงหน้าไม่ได้ว่าจะมีคนอื่นมาฆ่าเธอ
‪ตอนเขาควรลงมือ ก็คือลูกสาวของเจ้านาย
‪ฉันพยายามจินตนาการหลายครั้ง ‪ว่าพวกเขาน่าจะคุยอะไรกัน
‪ถ้าแองเจลิก้าไปยั่วเธอ หรือเธอแค่กลัว
‪เราไม่มีวันรู้เลย
‪แองเจลิก้า ฉันอยากคุยกับเธอ
‪แองเจลิก้า!
‪- มานี่นะ นังแรด ‪- เธอต้องการอะไร
‪เธอต้องการอะไรจากสามีฉัน
‪เงินเหรอ ต้องการเท่าไร ‪บอกมา ต้องการเท่าไร
‪เธอคิดว่าเธอเป็นใคร
‪เธออาจผลักแองเจลิก้า ‪แองเจลิก้าอาจสะดุดล้มลง
‪ทำไมคุณคิดแบบนั้น
‪ไม่มีรอยบนตัวแองเจลิก้า
‪ไม่มีสัญญาณของการต่อสู้ ‪อย่างน้อยก็ไม่รุนแรง
‪ส่วนเรื่องว่าเธอถูกฆ่ายังไง
‪เธอต้องนอนอยู่บนพื้น ตอนที่โดนกระแทก
‪ทำไม
‪อาวุธสังหาร
‪กล่องนั่น...
‪ปิดอยู่ตั้งแต่คืนที่ลินดาโดนจับ ‪ไม่เคยถูกเปิดเลย
‪เธอคิดว่าเธอเป็นใคร
‪ฉันท้อง อีบ้า
‪พ่อ...
‪เธอใส่รองเท้านั่นมาที่สำนักงานอัยการ ‪วันแรกที่ฉันสอบปากคำ
‪และระหว่างการซักถามด้วย
‪เธอถอดออกในคุก
‪และมันก็อยู่ที่นั่น
‪ตลอดหนึ่งปี
‪ส้นสูง 12 เซนติเมตร
‪บางและแหลม
‪ผมไม่คิดว่าเป็นการฆ่าโดยเจตนา ‪ไม่ว่าจะยังไง มันก็เป็นแบบนั้น
‪แล้วเธอก็โทรเรียกพ่อ
‪เขาโทรหาลอเรนซี ที่มาถึงในอีกไม่นาน
‪ตอนนั้นเป็นลอเรนซีที่โยนศพลงน้ำ
‪ผมคิดว่าอย่างนั้น
‪เอารองเท้ามา เอามาให้ผม!
‪ไปซะ ผมจะจัดการทุกอย่างเอง ไป!
‪ลอเรนซีเก็บกวาดที่เกิดเหตุ
‪เขาเอาเป้ของแองเจลิก้าที่ดันมีประโยชน์พอดี ‪ไปด้วยใช่ไหม
‪แต่เขาไม่น่าเห็นก้นบุหรี่ในกระถาง
‪ไม่ เขามัวแต่จัดการศพ
‪นั่นอธิบายได้ว่าทำไมไม่มีร่องรอยบนตัวลินดา ‪ตอนกลับไปที่งานเลี้ยง
‪แต่นี่ก็เป็นแค่ทฤษฎีเดียว
‪มันเป็นมากกว่านั้น
‪ส้นรองเท้าเธอหัก
‪ผมเสนอจะเอารองเท้าไปซ่อมให้
‪ผมสั่งคู่ใหม่มาให้
‪นี่คืออาวุธสังหาร เอเลน่า
‪วัสดุมันมีรูพรุน
‪มันยังเก็บร่องรอยสารอินทรีย์ไว้ ‪ถึงคุณจะล้างมันกี่ครั้ืง
‪มีดีเอ็นเอของแองเจลิก้าอยู่ตรงส้น
‪ผมให้แล็บเทียบแล้ว
‪ผมคงทำไม่ได้ ถ้าไม่ได้เอาผลดีเอ็นเอนั่น ‪มาเล่นงานคุณ
‪ปรากฎว่ามีประโยชน์ด้วยสิ
‪ทุกอย่างกำลังสมบูรณ์แบบ ‪ทั้งงาน ทั้งความรัก
‪งั้นคุณไปถามเธอเรื่องนั้นทำไม
‪ผมไม่ชอบโดนหลอกใช้
‪คุณคิดอะไรอยู่
‪คิดถึงวันที่พวกเขาเจอศพ
‪ฉันได้รับเชิญให้ไปพูดเรื่องอาชีพ ‪ให้เด็กประถมห้าฟัง
‪ฉันบอกว่าต้องยึดหลักความจริง ‪เพื่อกันเหตุผลส่วนตัวไว้
‪ไม่อย่างนั้น ฉันคงหาความจริงไม่เก่ง
‪คุณยังเชื่อมั่นอยู่ไหม
‪ทันทีที่เข้าใจ ฉันก็จะรู้ ‪ว่ายังอยากจะเป็นอัยการไหม
‪ถ้าพวกเขายอมให้ฉันเป็นต่อนะ
‪คุณเนี่ยนะ ไม่แน่ใจเหรอ
‪ดี โอเค
‪ผมว่านั่นเป็นจุดเริ่มต้นที่ดี ‪สำหรับชีวิตที่เหลือของคุณ
‪แล้วคุณล่ะ จะเอายังไง
‪ในเมื่อตอนนี้ผมก็ทิ้งโอกาสทองในชีวิตไปแล้ว ‪ผมไม่มีแผนอะไรอีก
‪แต่ผมไขคดีได้
‪ "ผมไขคดีได้" เราต่างหาก
‪ฉันว่าฉันก็ทำส่วนของฉันนะ
‪โอเค เราไขด้วยกัน
‪เส้นตายของการยื่นอุทธรณ์คือเมื่อไหร่นะ